|
Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1953. Είναι μέλος του Δ.Σ. του
Εμπιμελητηρίου Καλών Τεχνών Κύπρου. Παρουσίασε το έργο του σε
πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
Ο Δώρος
είναι ένας εντελώς αντισυμβατικός καλλιτέχνης. Ένας εικαστικός
καλλιτέχνης που υπερβαίνει όρια και κανόνες και αυτό γιατί είναι
ένας καλλιτέχνης που αναζητεί, που πειραματίζεται συνεχώς με το
υλικό του, που μπορεί αυτό να είναι ένα ευγενές μέταλλο όπως είναι
το αλουμίνιο, είτε παλαιά αντικείμενα που φέρνουν το βάρος του
χρόνου και άρα δίνουν δυνατότητες αισθητικής αξιοποίησης είτε αυτό
είναι το χρώμα ή οποιοδήποτε άλλο υλικό. Ο Δώρος Ηρακλέους προσπαθεί
να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που θα μπορούσε να του δώσει το
εκάστοτε υλικό του για αισθητική αξιοποίηση και καλλιτεχνική
έκφραση. Ακριβώς αυτή η δυναμική σχέση του καλλιτέχνη με το υλικό
του είναι που δίνουν στη δουλειά του και σε κάθε ξεχωριστό έργο του
ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από πλευράς θεωρητικού στοχασμού για την
φύση και την οντολογία του έργου τέχνης.
Ο Νίκος
Γεωργίου ιστορικός τέχνης αναφέρει:
Ο Δώρος
Ηρακλέους εκθέτει αυτό τον καιρό τη νέα του δουλειά στην γκαλερύ
Κυπριακή Γωνιά, δεν εγκαταλείπει την προηγούμενη δουλειά που με τις
κατασκευές του επραγματεύετο την κρυμμένη εσωτερικότητα και τη διπλή
όψη των πραγμάτων. Συνεχίζει με τις αλουμινένιες τρισδιάστατες
γλυπτές συνθέσεις του να αποκωδικοποιεί ένα πολύπλοκο συναίσθημα, οι
συγκρούσεις των συναισθημάτων απαμβλύνονται και δίνουν την θέση τους
την αρμονική συνύπαρξη.
Με το
αλουμίνιο ως καθαρό μέταλλο, με την γεωμετρική αρμονία και τα
ποικίλα μοτίβα που χρησιμοποιεί στις κατασκευές του μας μεταφέρει σε
ένα κόσμο τέλειο, αρμονικά πλασμένο. Ενώ με το εσωτερικό της
κατασκευής μας μεταφέρει στην πραγματικότητα.
Με μια
διάθεση ειρωνική παρουσιάζει την σειρά «κονσέρβες» που το θεατρικό
έργο στο οποίο παραπέμπουν είναι εύκολα αναγνωρίσιμο. Ο κάθε θεατής
μνημονεύεται αν όχι σε όλες τις σκηνές, σε μια. Οι τρισδιάστατες
εικόνες του κουβαλούν μνήμες, μιλούν για την αγωνιώδη προσπάθεια του
ανθρώπου να ανοίξει τα φτερά του και να λευτερωθεί από την
υποχρεωτική καθήλωση που του επιβάλλουν.
Με το
«σμήνος», μια ομάδα ανθρώπων ατενίζει τον ουρανό, βλέπει τα πουλιά
και επιθυμεί να πετάξει διότι καταλαβαίνει ότι η ελευθερία είναι σε
ένα φτερούγισμα.
|