|
|
||||
|
|
|
||
|
|
||||
|
Ο Νίκος Παπαλουκάς γεννήθηκε στο Πέλλα Πάϊς το 1969 Σπούδασε γραφικές τέχνες και στη συνέχεια ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1998 – 2003) Μετά την επυτυχή έκβαση των σπουδών του, όπου συνοδεύτηκε με το αριστείο της σχολής του, παρουσίασε το έργο του σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Λευκωσία. Ο καλλιτέχνης αναφέρει... «η τέχνη εικάζει, μέσα από τη δημιουργία μορφών, αυτό που η λογική δεν μπορεί να αποκρυσταλώσει. Εικάζει μιαν αλήθεια, η οποία υπάρχει, πέρα από τα πράγματα. Ή μιαν αλήθεια η οποία υπάρχει μέσα στα πράγματα και τα καθορίζει. Μέσα από τη δημιουργία της μορφής ο χώρος, δίνει διάσταση στον χρόνο, τον κάνει παρόν, σαν μνήμη και σαν προσδοκία. Τον κάνει παρόν με ένα τρόπον ιδιαίτερο και μοναδικό, με τον οποίον δεν έχει υπάρξει ποτέ προηγουμένως. Η τέχνη μια καθαρά πνευματική λειτουργία μας δείχνει τον δρόμο. Μπορούμε να υπάρξουμε και με άλλον τρόπο. Το εικαστικό γεγονός είναι ένα τεκμήριο. Η τέχνη, μπορεί να μας διδάξει όποτε γίνουμε κοινωνοί της. Μας συγκινεί και μας συνεπαίρνει, όποτε την μεταλάβουμε σαν σώμα ενός εικαστικού γεγονότος.» Ο Χριστόδουλος Καλλινός, ποιητής – κριτικός σημειώνει μεταξύ άλλων. «Η τέχνη του Παπαλουκά, τέχνη με ποιητική διάθεση οικοδομεί ένα κόσμο μυστηριακό, μια εικαστική ουτοπία με ανθρωπολογικό περιεχόμενο. Στο επίκεντρο αυτού του ουτοπικού εικαστικού κόσμου, οι αδρές και λιτές ανθρώπινες μορφές απαλλαγμένες από τα ψυχοφθόρα και ψυχοκαταναγκαστικά σύνδρομα, κεκαθαρμένες από την ματαιοδοξία και τον φόβο χαίρονται ιδεατές εκφάνσεις της ανθρώπινης ύπαρξης όπως είναι ο έρωτας, η φιλία, η αίσθηση τρυφερότητας και εμπιστοσύνης ανάμεσα στους ανθρώπους. Ενώ στις όψεις των εικαστικών χαρακτήρων είναι ευδιάκριτη μια αίσθηση πληρότητας και εσωτερικής ισορροπίας. O Παπαλουκάς ως τοπιογράφος υπερβαίνει την πιστή απεικόνιση του τοπίου και επεμβαίνει στην κοινωνική πραγματικότητα μεταλλάσοντας τις πολύβουες πολυπληθείς και απρόσωπες πολιτείες σε αισθητικά άρτιες όπου επιστρέφουν τα πουλιά, φυτρώνουν δέντρα, τα παιδιά παίζουν αμέρημνα σε δεντρόφυτα πάρκα. Μικρά ποτάμια, λίμνες και προκυμαίες συμπληρώνουν την γραφικότητα και αισθαντικότητα του τοπίου»
Nicos Papaloukas born at Pella Pais in 1969. He
studied graphic design and then painting at the Aristotle University
of Thessaloniki School of Fine Art’s (1998-2003). After he succeeded
in his studies and awarded a first class degree, he presented his
work in group and individual exhibitions in Thessalonica, Athens and
in Nicosia. S gong to present his work in his forth individual
exhibition. In the artist words... ‘art surmises through the
creation of forms, that which logic can not grasp. It surmises a
truth that exists beyond objects; or a truth that exists within
objects and defines them. Through the creation of form, space gives
dimensions to time, making it into a present, as a memory and as an
expectation. It makes it present in a special and unique way, as it
had never existed before. Art being a purely mental function points
the way. We can exist in another way. The conjectured event is a
piece of evidence. Art can teach us, whenever we come into communion
with it. It stirs and enthrals us, whenever we partake of her
through an artistic event like holy communion.’ |
||||
|
© Gallery Kypriaki Gonia |
||||
|
|
